>Bayram ve Sonrası

>Bu bayramı Konya’da geçirdik civcivimle. Tatilin uzun olması çok iyi oldu, güzel bir kafa dağıttım. Geçen bayram Ordu bu bayram Konya sırayla tabi 🙂 artık böyle oldu. Önceleri sıra felan yoktu. Tatilde hergün farklı bir lezzet tatmak işin en güzel taraflarından. Meşhur etli etmek uzun aralıklarla yeyince özlüyoruz tabi 🙂 ilk defa tattığım ve çok beğendiğim ve ve sabah kahvaltısında soğanla yediğim süper bir yemek ,Anneannemin ellerine sağlık 🙂 Tandır ekmeği üzerinde tereyağlı kuzu eti mmmmmmmm 🙂 Ardından Annemin bamya çorbası off off özlü,bol etli, birçok yerde yedim düğünlerde davetlerde ama Anneminki başka 🙂 onunda ellerine sağlık. Fahriye teyzeminde ellerine sağlık 🙂 pilav üzerinde kuzu eti mmmmm ve diğer güzel lezzetler… Hergünü ayrı lezzetlerle geçti bayramın.

Bu kadar tatilden sonra yoğun tempo iş sürecine yine devam ediyoruz. 3 ayda bir böyle bayram olsa ne güzel olurdu 🙂

Zar zor kısacıkta olsa Halil kardeşimlede oturabildik. Ya aklıma yanayım bir kare yakalayamamışız o andan 🙁 Bir arada mevlana çarşısında tesbihçi ararken pat diye Zeki ve Mevlüte rastladım 🙂 güzel tesadüf oldu ya yoksa görüşemeyecektik. Birazda onlarla sohbet derken… Bayram tatili güzel geçti, bir taraftandan annem babam kardeşlerimden ayrı olmak biraz burukluk kattı.

>Yıllık….

>Artık okul hayatının sonlarına yaklaşıyorum, son dönem son turlar… Biraz önce kankam Serkan‘nın yıllık sayfasına anılarımızdan ortak düşenleri karaladım. Ne günler geçirdik be… Kolay değil 3 yıllık bir dostluk. Bilirsiniz üniversite yıllarındaki arkadaşlıklar nasıldır. Bizimkisi bundanda öte ev arkadaşlığı 🙂 şöyle geriye dönüp bakmak hüzünlendirdi beni. Okulu bitirip yeni hayat düzenime alışana kadar çok zorlanacağımı biliyorum, daha öncede yaşamıştım bu duyguyu. Bütün arkadaş ortamı burası oldu, yeniden bir ortam kurmak zor iş. Birde bu yaşa gelince arkadaş bulmak, samimi olmak…

>Son dönem…

>Okulun son dönemine girmek için ara tatile girdik. Ve yine ayrılık,kavuşma,hüzün mutluluk… Artık memlekete gidiş zamanı. Bu akşam saatlerinde Ordu’ya doğru yol alıyor olacağım.

Bir okul dönemini daha geride bıraktık. Bunun üzerine birkaç söz etmek geldi içimden. Fakülteme kendimi geliştirmek adına çok umutlu gelmiştim. Ne yazık ki hocam diye hitap ettiğimiz insanlar ben ve birçok arkadaşımı bırakın kendimizi geliştirmeyi, birşeyler öğrenme hazzımızı dahi elimizden aldılar. En büyük sorun ise bize birşeyler öğretme misyonunu taşıyan insanlar insanlıktan yoksunlar. Birçok zeki beyin bu küstürmelerle heba olup gitmekte. Son olarak bize öğretmenlik bilgisi vererek öğretmen yetiştirdiklerini düşünen insanlar öğretmenlik bilgisi dersini almalılar.

daha 15 dk olmasına rağmen çok özledim 🙁

>Konya’da kar var…

>
akşam bir arkadaşımıza yemeğe gitmiştik. giderken muazzam bir soğuk vardı,atkımın arasından çıkan nefesim gözlerime buz etkisi yapıyordu adeta. aradan geçen 1 saatten sonra dışarıda beyaz örtüsüyle etrafı kaplamış kar pencereden göründü 🙂 kar beni çok mutlu ediyor. beyazı çok severim ondan sanırım… bu yılda kar bize böyle güzel bir sürprizle geldi.. hoşgeldi…